SNCASE SE.100Autor:Bartłomiej Poniewierski w dniu:2014-02-02 20:46:26

Francuski przemysł lotniczy w latach trzydziestych składał się z wielu firm prywatnych. Pomimo swojej mnogości i różnorodności żaden z zakładów nie był w stanie produkować większych serii samolotów bojowych na potrzeby armii. Dlatego upaństwowiono zakłady tworząc kilka mocnych konsorcjów. Każda z wytwórni miała na "tapecie" nowe projekty do realizacji. Po ich skomasowaniu do realizacji skierowano najbardziej perspektywiczne samoloty dające szansę na sukces produkcyjny.

W tym wypadku nie do końca się udało. W kilku państwach opracowano ciężkie myśliwce eskortowe dysponujące większym zasięgiem. Do takich zaliczał sie m.in. niemiecki Me-110. Konflikty zbrojne obaliły tę koncepcję. Taki samolot w walce z klasycznym myśliwcem jednosilnikowym zwykle ustępował pola. Dlatego opisany myśliwiec może być dobrym przykładem na ślepą uliczkę w jaką prowadzą czasem konstruktorów dywagacje typu "Jak powinien wyglądać nowoczesny samolot przyszłości".

Francuzi ogłosili konkurs na trzymiejscowy, dwusilnikowy myśliwiec, zdolny do przechwytywania i eskortowania bombowców. Samolot miał także stanowić ruchomy punkt dowodzenia. Zwycięskim okazał się projekt LeO.50 firmy Lorie-et-Olivier, którego konstruktorami byli Pierr Ernerst Mercier i Jacques Lecarme.

Po nacjonalizacji projekt otrzymał oznaczenie SE.100.

                                        

SNCASE SE.100 (foto archiwum)

SE.100 zaprojektowano jako trzymiejscowy, dwusilnikowy średniopłat o mieszanej metalowo-drewnianej konstrukcji. Owalny kadłub z przodu mieścił przedział uzbrojenia. Dalej znalazło się miejsce dla pilota i siedzącego za nim dowódcy. Trzeci członek załogi zajmował miejsce w tyle kadłuba i obsługiwał uzbrojenie defensywne.

Krótki kadłub zbudowano z metalowych rur okrytych blachą. Zbiorniki paliwa o pojemności 2500 litrów umieszczono w dole kadłuba pod stanowiskiem pilota i dowódcy.

Skrzydło było całkowicie drewniane. Na całej jego długości umieszczono klapolotki.

Usterzenie składało się ze statecznika poziomego i umieszczonych na jego krańcach stateczników pionowych.

Podwozie główne składało się z dwóch goleni ustawionych w układzie tandem. W statecznikach pionowych umieszczono małe kółka stabilizujące. Całe podwozie było chowane w locie.

Napęd zapewniały dwa chłodzone powietrzem silniki Gnome Rhone Mars 14 M.8/M.9 o mocy 800 KM.

SNCASE SE.100 (foto archiwum)

Uzbrojenie główne zamontowano w nosie samolotu. Przewidywano montaż czterech działek Hispano Suiza HS.404 kal. 20 mm i czterech kaemów. Kolejne 20 mm działko miało się znaleźć na stanowisku tylnego strzelca.

W trakcie budowy pierwszego prototypu dokonano zmiany jednostek napędowych. Zainstalowano silniki Gnome Rhone 14 N.0/N.1 o mocy 1038 KM każdy.

Pierwsze kołowanie SE.100 No. 01 wykonał 25 marca 1939 roku na lotnisku Villacoublay, pierwszy lot wykonano 29 marca. Loty testowe wykryły szereg drobnych usterek, których korekta trwała do maja.

Po kolejnych lotach wykonano szereg modyfikacji. Zmieniono silniki na Gnome Rhone 14 N-20/N-21 o mocy 1050 KM, dodano płetwę stabilizującą pod tylną częścią kadłuba, przekonstruowano podwozie i hamulce. W grudniu 1939 roku prototyp wykonał swój najdłuższy lot w trakcie przebazowania na lotnisko Marseille-Marignane. Samolot znajdował się w powietrzu prawie 1,5 h. Nieuzbrojony No. 01 bez trudu osiągał 560 km/h na wysokości 9000 m.

W kwietniu 1940 roku na skutek awarii jednego ze śmigieł pierwszy prototyp uległ całkowitemu zniszczeniu.

Jednocześnie z testami No. 01 rozpoczęto budowę drugiego prototypu SE.100 No. 02. Miał on nieco przekonstruowany kadłub w którym znalazły się powiększone zbiorniki paliwa i komora bombowa. Zwiększono także powierzchnię skrzydeł. Napęd miały zapewnić silniki o większej mocy. Prace nad No. 02 przerwało zajęcie zakładów przez wojska niemieckie.

Bardzo dobre osiągi No. 01 skłoniły francuskich konstruktorów do stworzenia wielu projektów opartych na SE.100. Planowo min. budowę samolotu bombowego i szturmowego.

 

Dane taktyczno-techniczne (SE.100 C.3).

Trzymiejscowy, dwusilnikowy samolot myśliwski i przechwytujący. Średniopłat o mieszanej konstrukcji. Podwozie chowane w locie.

Napęd.

Dwa chłodzone powietrzem silniki Gnome Rhone 14N-20/N-21 o mocy 1050 KM.

Uzbrojenie.

Cztery działka Hispano Suiza HS.404 kal. 20mm i kilka km umieszczonych w nosie kadłuba. Pojedyncze działko HS.404 na stanowisku tylnego strzelca.

  • Długość [m]  11,8
  • Rozpiętość [m]   15,7
  • Wysokość [m]   4,28
  • Masa własna [kg]  5520
  • Prędkość max [km/h]  600
  • Zasięg [km]   1530