Junkers Ju-88G - nocny myśliwy (cz.I)Autor:Bartlomiej Poniewierski w dniu:2013-06-16 14:40:28

Brytyjska Bomber Command w przeciwieństwie do USAF podjęła decyzję o wykonywaniu nalotów w nocy. Początkowo zagrożenie dla III Rzeszy nie było duże, jednak w miarę upływu czasu Brytyjczycy rośli w siłę bezustannie modyfikując swoją taktykę walki. Na początku 1942 roku rozpoczęli oni wysyłanie bombowców nad cel nie w zwartej formacji, jak to miało miejsce wcześniej, ale jako strumień, w którym pojedyncze samoloty były oddalone o kilkaset metrów (Bomber Stream). Dodatkowo w połowie 1943 roku Brytyjczycy wdrożyli na masową skalę system „Window” tj. rozrzucali w powietrzu kawałki metalizowanego papieru, mające na celu oślepianie wrogich stacji radarowych, które nie były już w stanie naprowadzać precyzyjnie niemieckich myśliwców.

Luftwaffe została praktycznie zmuszona do całkowitej przebudowy nocnej obrony plot. Wprowadzono nowe zasady walki - „Wilde Sau” i „Zahme Sau”. Myśliwce miały teraz w niewielkim stopniu polegać na naziemnych stacjach radiolokacyjnych, które tylko podawały „ogólny namiar”. Ciężar odpowiedzialności za wyszukiwanie celów przesunięto na samoloty, które wykonywały  „wolne polowania”.

Okazało się koniecznym wprowadzenie nowych typów maszyn:

- zdolnych do długotrwałego lotu bez widoczności ziemi,

- o dużym udźwigu koniecznym do uniesienia załogi, uzbrojenia, wyposażenia koniecznego do wyszukiwania bombowców i zabezpieczenia przed zestrzeleniem.

Należy pamiętać, że strumień bombowców był zabezpieczany przez brytyjskie dywizjony nocnych myśliwców, których jedynym zadaniem było tropienie nachtjagrów. Nie było przesady w słowach niemieckich pilotów, którzy twierdzili, że kilkuminutowy lot po prostej w pobliżu strumienia kończy się zawsze atakiem Mosquito.

Ju-88G z antenami radaru FuG SN-2b (foto. Bundesarchiv)

Zakłady Junkersa szukając możliwości zbudowania nowego nocnego myśliwca postanowiły połączyć płat i przednią część kadłuba Ju-88R z ogonem Ju-188. Napęd stanowiły dwa silniki w układzie podwójnej gwiazdy BMW 801 o mocy 1700 KM. Tak powstałą hybrydę uzbrojono w dwa działka 20 mm MG 15/20 umieszczone w nosie, a kolejne cztery w niesymetrycznie zamocowanej gondoli pod kadłubem. Osłonę tylnej półsfery zapewniał pojedynczy wkm MG 131 13 mm. Jako podstawowy radar zamontowano FuG 212 Liechtenstein C-1. Załoga składała się z trzech lotników. Zbudowano dwie maszyny Ju-88V-58 i Ju-88V-59, które były pierwszymi prototypami Ju-88G.

Pierwszy prototyp wzbił się w powietrze 24 czerwca 1943 roku, oznaczono go numerem seryjnym 58. Za sterami siedział Fritz Wendel. Samolot o numerze 59 pierwszy lot wykonał 28 czerwca 1943 roku, a 27 lipca tego samego roku rozpoczęto loty porównawcze z Heinklem He-219.

W lotach testowych Junkers wypadł bardzo dobrze. Zdobył wysokie oceny przewyższające konkurencyjnego He-219. Jeszcze przed zakończeniem oblotów zamówiono 700 samolotów, a produkcja otrzymała wysoki priorytet. Oczekiwano szybkiego rozpoczęcia produkcji, gdyż wiele podzespołów samolotu było już produkowanych.

Jeszcze w 1943 roku zbudowano sześć przedseryjnych Ju-88G-1, które skierowano do dalszych testów m.in. w ośrodku Tarnewitz.

W maszynach przeprojektowano skrzydła, w których umieszczono dodatkowe zbiorniki paliwa a także zmieniono osłony silników, które zastąpiły osłony rur wydechowych. Na krawędziach natarcia umieszczono ostrza do cięcia lin balonów zaporowych. Przebudowano kabinę tak by operator radaru mógł w czasie lotu zamienić się miejscem z technikiem, który zazwyczaj zajmował miejsce za plecami pilota i kontrolował pracę urządzeń defensywnych. Na wyposażeniu znalazł się nowy radar FuG 220 Liechtentein SN-2.

Ju-88G-1 - samolot w wyniku pomyłki 13 lipca 1944r. wylądował na wyspach brytyjskich (foto. Imperial War Museum)

Pierwsze seryjne G-1 opuściły linie produkcyjne w styczniu 1944 roku. Zrezygnowano w nich z działek zabudowanych w nosie, które w czasie strzelania oślepiały pilota. Niewielkim zmianom uległo także skrzydło i jego mechanizacja. W późniejszych egzemplarzach w połowie długości kadłuba montowano dwa 20 mm działka systemu Scharge Musik. Samoloty, które nie posiadały tego uzbrojenia w większości zostały zmodyfikowane w jednostkach.

Skuteczność myśliwca nocnego zapewniał radar i inne urządzenia umożliwiające naprowadzenie na samoloty przeciwnika. Rozmiary i udźwig nowej maszyny Junkersa dały możliwość montażu tego typu specjalistycznego wyposażenia.

------- CDN-------------