Zeppelin LZ-127 GRAF ZEPPELINAutor:Jacek Waszczuk w dniu:2012-12-09 11:11:22

 

 

Fot.1. W locie.

     ZEPPELIN LZ-127 „Graf Zeppelin”. Najbardziej znany sterowiec na świecie, oblatany i dowodzony przez Hugo ECKENERA. Start do pierwszego lotu nastąpił 18 września 1928 roku z lotniska fabrycznego we Friedrichshaffen i trwał 36 godzin. W tym czasie był największym statkiem powietrznym na świecie (długość 236,6 metra i pojemność 105 000 m3) Sterowiec na pokład zabierał 20 pasażerów oraz 40 osobową załogę. Porównanie załogi do ilości pasażerów może dziwić lecz sterowiec bardziej przypominał komfortem podróży współczesne mu transatlantyki niż samoloty pasażerskie. W LZ-127 zebrano doświadczenia zdobyte przy konstruowaniu i użytkowaniu wcześniejszych sterowców dlatego tez otrzymał on nazwę własną twórcy całej serii sterowców „Graf Zeppelin” [*].

11 października 1928 roku sterowiec wystartował z Niemiec do pierwszego lotu transatlantyckiego do Lakehurst w USA. 29 października 1928 r. wystartował do lotu powrotnego. Trasę Lakehurst (USA) -  Friedrichshafen (Niemcy) pokonano bez międzylądowań. Tym lotem ustanowiono rekordy:

  • zasięg 6384,5 km;

  • czas lotu 71 godzin 7 minut;


Wyniki zarejestrowane przez FAI jako rekordy świata nie pobite do dziś (http://www.fai.org/record-ballooning). W maju 1929 roku Graf Zeppelin rozpoczął nowy sezon od przelotu do Egiptu.

 

 Fot.2. Kabina pasażerska w dzień

Fot.3. Kabina z rozłożonymi miejscami do spania

 

Jako następny zaplanowano przelot transatlantycki, niewiele brakło by lot zakończył się tragedią. Zeppelin po starcie z Friedrichshafen skierował lot nad Morze Śródziemne następnymi etapami miały być Azory, Lakehurst (USA). Pierwszej nocy (16 maja 1929) awaria dwóch silników spowodowała iż zostały wyłączone. Awarie była na tyle poważne iż nie udało się ich naprawić w ciągu dnia. Zapada decyzja by nie ryzykować lotu transatlantyckiego na trzech działających silnikach, sterowiec skierowano na północ by nad lądem wrócić na lotnisko startu. Nad Francją sterowiec napotyka na sztormowy wiatr od czoła, trzy sprawne silniki pracując na mocy maksymalnej nie były w stanie sprostać, po południu dwa z trzech działających silników wyłączono. LZ-127 z jednym pracującym silnikiem czyli na 1/5 mocy nie był w stanie przeciwstawić się naporowi wiatr. By silne południowe wiatry nie zapchały sterowca nad morze, dowódca Hugo Eckener rozważał awaryjne lądowanie (co praktycznie wiązało by się z rozbiciem). Lądowanie w terenie miało być ostatnią deską ratunku by uratować załogę. Z pomocą przyszło francuskie Ministerstwo Lotnictwa, Eckener otrzymał informację iż nieopodal Tulonu w Cuers Pierrefu jest stary nie używany od lat maszt cumowniczy dla sterowców. Bazował tam przed laty „Dixmude” od katastrofy Dixmunde w 1923 roku maszt nie był wykorzystywany. Była to jedyna szansa na ratunek LZ-127. Szczęście dopisało, wraz ze zniżaniem słabł napór wiatru i udało się mocą jedynego sprawnego silnika dotrzeć do masztu cumowniczego i uratować potężny sterowiec. We Francji dokonano prowizorycznych napraw by można było odlecieć o własnych siłach do bazy i 24 maja sterowiec zakotwiczył szczęśliwie we Friedrichshafen. Na pokładzie znajdowały się przesyłki pocztowe które miały trafić do USA. Nietypowa sytuacja podniosła cenę przesyłek, na każdej z nich pojawił się stempel „Dostawa opóźniona za względu na anulowanie pierwszej podróży do Ameryki” wszystkie przesyłki trafiły do USA podczas kolejnego lotu w 1929 roku.

Fot.4. Jadalnia

Fot.5. Jadalnia

8 sierpnia 1929 roku rozpoczął się jeden z najciekawszych przelotów wykonanych sterowcem. Przelot dookoła świata w czterech etapach. Skąd taka popularność sterowców w Niemczech? Bogate doświadczenia zebrane z budowy i użytkowania sterowców podczas pierwszej wojny światowej zaowocowały kolejnymi aerostatami po wojnie. W kilka lat po zakończeniu wojny odezwały się w Niemczech wielkomocarstwowe nastroje a budowa wielkich sterowców o światowym zasięgu była jednym z elementów propagujących odradzającą się potęgę. Na promocję przedsięwzięcia wyłożono sporo pieniędzy i wysiłku. Na pokładzie znaleźli się zaproszeni dziennikarze ale też pasażerowie po wykupieniu biletu, którego koszt był olbrzymi równoważny z kupnem domu w Niemczech.

 

Fot.6.

 

Pierwszy etap wiódł z Niemczech do Japonii. Przelot na trasie 11 247 km pokonano w 101 godzin 49 minut. Był najdłuższym przelotem sterowca w historii, wynik nie został zgłoszony do FAI. Kilka dni postoju wykorzystano na przeglądy, uzupełnienie zapasów i paliwa ale też w celach propagandowych.
     Drugi etap prowadził do Los Angeles i był to pierwszy przelot Zeppelina nad Pacyfikiem. Po zatankowaniu i zaprowiantowaniu, pokonano trzeci etap, nad Stanami Zjednoczonymi z lądowaniem w Lakehurst. Wokółziemski przelot zakończył się 29 sierpnia, licząc od chwili startu trwał 21 dni 7 godzin 34 minut, sam lot to 300 godzin 20 minut, pokonano 34 200 km a średnia prędkość przelotu wyniosła 114 km/h. W miastach etapowych oprócz tankowania i uzupełnienia zapasów intensywnie promowano sterowce Zeppelina i Niemcy, zapraszano na pokład miejscowych oficjeli. Eskapada została doskonale udokumentowana zdjęciami i tekstami czego efektem było powstanie książki ekskluzywnie wydanej w twardej oprawie z dużą liczbą zdjęć.
18 maja 1930 roku LZ-127 wykonał pierwszy przelot nad Południowym Atlantykiem do Brazylii i Argentyny, następnie przez Lakehurst w USA powrócono do Friedrichshafen. W 1930 roku rozpoczęto rozkładowe loty do Ameryki Południowej, podczas każdego lotu sterowiec zabierał 20 pasażerów i pocztę. W dniach 24-31. lipca 1931 roku z grupą naukowców wykonano przelot poza koło podbiegunowe, zapuszczając się w okolice bieguna północnego. Sterowiec dotarł do Ziemi Franciszka Józefa, wykonał lądowanie na Oceanie Lodowatym przeprowadzono badania oceanograficzne po szczęśliwym starcie powrócono do Niemiec. W 1935 roku powstaje państwowa linia lotnicza Deutsche Zeppelin-Reederei (DZR) do której należał Zeppelin. LZ-127 latając w DZR latem kursował nad Północnym Atlantykiem na trasie Niemcy – USA, zimą wykonywano przeloty krótsze nad Niemcami i Europą. Do jesieni 1936 roku LZ-127 przeleciał blisko 1,7 mln km przewożąc 13 000 pasażerów i około 20 t poczty w tym czasie około 500 razy pokonano Atlantykiem z czego 50 krotnie Atlantyk Południowy. 6 maja 1937 roku nastąpił tragiczny wypadek sterowca ZEPPELIN L-129 Hindenburg w Lakehurst. Był to powód dla którego uziemiono sterowiec. uznany jako niebezpieczny środek transportu i zawieszono wszelkie loty komercyjne LZ-127, sterowiec trafił do hangaru. Wycofanie ze służby Zeppelina odbiło się na jego dowódcy. Hugo ECKENER nie lubiany przez faszystów pozbawiony został wszelkich stanowisk. Sterowiec "Graf Zeppelin" trafił do hangaru sterowcowego we Friedrichshafen. Został zniszczony wraz z hangarem podczas bombardowania RAF w marcu 1940 roku, kończąc znakomitą kartę w historii sterowców.

 

Fot.7. Po starcie

Fot.8. Przelot nad Wrocławiem

Fot.9. W hangarze

Fot.10. Lądowanie

 

KONSTRUKCJA szkielet z duraluminium powleczony płótnem, w kadłubie gumowane balonety wypełnione wodorem i gazem blaua (około 1/3 objętości). Gondola pasażerska metalowa z elementami drewnianymi.

NAPĘD 5 silników rzędowych Maybach o mocy po 550 kM. Ciekawostką było to iż sterowiec na dłuższe przeloty zabierał zbyt małą ilość paliwa płynnego. W zamian silniki używały jako paliwa gazu Blaua. Przelot transatlantycki wymagał spalenia około 20 000 m3 gazu.

DANE LZ-127:

  • długość 236,6 m
  • średnica 30,5 m
  • pojemność 105 000 m3 (ok. 75 000 m3 wodoru, 30 000 m3 gazu blau)
  • udźwig 15 000 kg
  • prędkość maksymalna 128 km/h
  • zasięg teoretyczny 10 000 km

http://www.youtube.com/watch?v=oVP2pZX2yGo

 

 [*] - Graf Zeppelin – poprawnie Ferdinand von Zeppelin, w mowie potocznej nie używało się imienia, pozostało Graf Zeppelin (hrabia Zeppelin)